Η λαζάνια είναι μια από τις παλαιότερες καταγεγραμμένες μορφές ζυμαρικών. Πιθανότατα αντιστοιχεί στη λατινική λέξη "Lagana" (η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την ελληνική λέξη "laganon": μεγάλο, επίπεδο φύλλο ζυμαρικών κομμένο σε λωρίδες) και άρχισε να γίνεται γνωστή ως "Lasagna" πιθανώς μετά το έτος 1000 μ.Χ. Τα πρώτα ίχνη της ευρείας χρήσης του όρου "Lasagna" βρίσκονται στα έργα των πιο φημισμένων Ιταλών ποιητών του 12ου αιώνα. "Granel di pepe vince / per virtu la lasagna", (ένας κόκκος πιπεριού χτυπάει τη λαζάνια για να νιώσει την αρετή) αναφέρει ο Jacopone da Todi. Ο Cecco Angiolieri, από την άλλη πλευρά, προειδοποιεί τους αναγνώστες του: "chi de l'altrui farina fa lasagne / il su' castello non ha ne muro ne fosso" (Αυτός που φτιάχνει λαζάνια με το αλεύρι κάποιου άλλου / το κάστρο του δεν θα έχει τείχη ή τάφρο). Είναι από καιρό ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή είδη ζυμαρικών στην ιταλική κουζίνα, και η απλούστερη και πιο συχνά χρησιμοποιούμενη συνταγή απαιτεί ραγού, μπεσαμέλ και παρμεζάνα, αν και η μοτσαρέλα έχει επίσης εισαχθεί πιο πρόσφατα. Οι νόστιμες "λευκές" εκδοχές είναι επίσης αρκετά συνηθισμένες με σάλτσες φτιαγμένες από μανιτάρια και λαχανικά.